Wie smart city zegt, denkt vaak aan steden en gemeenten die een proactieve, top-down, op technologie gefocuste aanpak hebben richting stedelijke vooruitgang. Deze aanpak impliceert een vooruitstrevend stadsbestuur een aanzienlijke financiële middelen om te investeren in hard- en software, en is vergelijkbaar met de manier waarop grote bedrijven functioneren. 

Toch werken de meeste steden niet op deze manier. Al te vaak zijn stadsbesturen opgedeeld in hokjes. Afdelingen werken niet samen aan oplossingen, en werken al helemaal niet samen met sponsors en verantwoordelijken van pilootprojecten voor slimme steden. Dat werkt beperkend, want hierdoor kunnen steden nooit ten volle hun stad doorlichten en nieuwe technologieën en businessmodellen ontwerpen en monitoren. Resultaat? Innovatieve – maar soms ook agressieve – verkopers krijgen de ruimte om de kloof te dichten en hun eigen concepten en ideeën toe te passen. De gevolgen hiervan zijn niet altijd gunstig. Doordat er geen samenwerking met de stad is, kan er namelijk een mismatch zijn tussen technologie en burgers, waardoor het project bepaalde groepen kan voortrekken, of volledig de mist in kan gaan.

Het is daarom belangrijk dat steden en bedrijven altijd samen de uitdaging naar slimmere steden aangaan. Maar daarnaast kijkt een echt slimme stad ook nog verder, naar drie verschillende stadsaspecten: de kenmerken van de stad, het benodigde budget voor diverse initiatieven, en het beslissingsproces.

 

Stadskenmerken 

Geen twee steden zijn hetzelfde, en het zou dan ook verkeerd zijn om een aanpak richting smart city te ontwikkelen zonder dit in het achterhoofd te houden. Er bestaan op zijn minst vier types steden:

  1. Dichtbevolkte steden in ontwikkelde economieën: denk maar aan Tokyo, een zeer dichtbevolkte stad in een volwassen economie.
  2. Dichtbevolkte steden in opkomende economieën: Mexico City is hier een voorbeeld van. Het heeft veel inwoners maar de economie schommelt voorlopig nogal.
  3. Laag bevolkte steden in ontwikkelde economieën: de economie staat in Houston op punt, maar het aantal inwoners per vierkante meter ligt er beduidend lager dan in steden zoals Tokyo.
  4. Laag bevolkte steden in opkomende economieën: denk hierbij aan steden zoals Lagos, een weliswaar snelgroeiende stad, maar momenteel nog volop in de groei, waarbij ook de economie nog aan een groeispurt bezig is.

In deze types steden lopen zowel de harde infrastructuur (wegen, water, gebouwen) als geïnstalleerde infrastructuur (bureaucratie, landrechten, belastingstelsels) uiteen. De slimme oplossingen die het leven van een Japanner beïnvloeden, zijn heel anders dan wat een Nigeriaan als een slimme toepassing beschouwt.

 

Budget

Diverse technologieprojecten verschillen niet alleen enorm in hun inhoud en ambitie, maar ook in het benodigde kapitaal. Hoeveel kost het? Wie betaalt wat? Wie haalt er voordeel uit? Overal WiFi is heel wat goedkoper om uit te voeren dan de installatie van een state-of-the-art systeem voor het verwerken en tegengaan van overstromingen. Elk initiatief heeft een ander budget, en heeft op een andere manier meerwaarde voor de burger.

 

 Beslissingsproces 

Wie bepaalt wat in de stad? Welke beslissingen mogen genomen worden door innovators uit de privésector? Welke door visionairen van de overheid? En welke beslissingen komen tot stand met inspraak van de burgers? Sommige technologieën lijken zelfstandig op te borrelen, denk maar aan Airbnb en Uber. Geen enkele overheid heeft deze initiatieven gepland, maar het is moeilijk om je een stad voor te stellen zonder Uber. Andere technologieën hebben dan weer baat bij centrale investeringen en controle, bijvoorbeeld verkeersmanagementsystemen en verkeerslichtcoördinatie zoals in Londen of Singapore. Dat soort van toepassingen is dan weer moeilijk te verwezenlijken voor een privéfirma, zonder medewerking van de stad.

In ieder geval hebben steden er baat bij om, willen ze erin slagen om een smart city te worden, te kijken naar het type stad en het budget, alvorens te beslissen wie gaat uitvoeren.

 

De stad van de toekomst 

Vandaag de dag zijn het vooral ‘ground up’-projecten die vaak het nieuws halen. Bijvoorbeeld Sidewalk Labs van Alphabet Inc. (Google), dat een hoogtechnologische buurt wil creëren in Toronto, en belooft om de beste urban designs te combineren met het laatste nieuwe in digitale technologieën, zoals gebouwen die reageren op het weer. Of wat dacht je van Bill Gates die maar liefst $80 miljoen investeerde in de ontwikkeling van Belmont, een slimme stad in Arizona? In die stad zijn er ook plannen voor zelfrijdende voertuigen en een gesofisticeerde datahub. Toch lijken vele van deze projecten meer op showrooms dan echte, kopieerbare modellen.

Om goede smart cities te bekomen, is het dan ook belangrijk dat bedrijven en steden goed samenwerken en concepten en ideeën afstemmen op de stad in kwestie.

 

Bron: forbes.com

The following two tabs change content below.

Valerie Bauvois

Community Manager @ Smart Cities Vlaanderen